Blog Ester: als Hessel van huis is…

En ja hoor, het was weer eens zover…. Zoals vele lezers van mijn blog inmiddels weten, is het altijd raak bij ons op stal als Hessel er niet is. Ook deze week dus. Afgelopen dinsdag was het Zuidlaardermarkt die ondanks corona, weliswaar in aangepaste vorm, gelukkig door kon gaan. De Zuidlaardermarkt was vroeger alleen een paardenmarkt maar tegenwoordig vooral een waren- en dierenmarkt, die jaarlijks op de derde dinsdag van oktober plaatsvindt. In Europa is deze markt de grootste najaarsmarkt voor paarden, de eerste markt dateert al uit 1701.
Hessel is 42 jaar dierenarts geweest en sinds hij met pensioen is wordt hij ieder jaar gevraagd om met meerdere dierenartsen waar te nemen op deze markt. Hessel was dit jaar gevraagd om waar te nemen voor calamiteiten overdag. Ondanks Covid-19 waren er toch nog 580 dieren, bestaande uit paarden, pony’s en ezels. Drie jaar geleden waren er dat nog 1400, maar ook hier zie je dat door de huidige markt er minder aanbod is.

Helemaal plat

Maar goed, Hessel ging dinsdag al op tijd naar Zuidlaren en ik deed zoals gewoonlijk de stal. Op dinsdag komt René, één van onze stalruiters, op Hessels ruin Wietse rijden. Terwijl ze bezig was om Wietse in te vlechten keek ze naar buiten waar de paarden al lekker bij de bakken kuil stonden te eten. Behalve Hiske…De 19-jarige Hiske lag languit met haar hals gestrekt plat op de grond. Dit is niet goed, dacht ze direct en liep op haar af. Hiske kwam alleen met haar hoofd omhoog maar daar bleef het bij, omhoog komen deed ze niet. Snel deed ze Hiske een halster om en na meerdere pogingen lukte het om haar in de benen te krijgen waarop ze haar apart zette in de bak. Ik was druk met de stallen bezig en had niks gemerkt totdat René op mij af kwam. ‘Es kom gauw’, zei ze. ‘Het is niet goed met Hiske.’ Oh nee, niet weer. In het voorjaar lag Hiske ook al een keer in de stal en kon niet meer overeind komen, wat achteraf gelukkig goed is afgelopen. Gelukkig is ze nu buiten, dacht ik meteen. Als ze wel weer gaat liggen en ze kan echt niet meer overeind komen dan staat ze in ieder geval buiten, want wat een toestand als dat in de stal gebeurt.

Misschien koliek?

Snel liep ik achter René aan naar de bak. Daar stond Hiske een beetje doelloos voor zich uit te kijken. Ach meisje, zei ik terwijl ik op haar af liep en haar een brokje gaf die ze, alhoewel heel voorzichtig, wel pakte. Mooi, ze wil wel brok. Dat is een goed teken. Ze had geen opgetrokken buik, dus ze had wel gegeten. Denk na, wat zou Hessel doen?, sprak ik mezelf toe. Eerst kijken of ze verwondingen heeft, ze kan een trap van een ander paard hebben gehad. Langzaam voelde ik langs haar benen. Nee geen verwondingen. Ook had ze geen vochtplekken op haar bil van te lang liggen met haar eigen gewicht op één plek. Geen dikke benen en haar slijmvliezen in haar ogen waren mooi roze dus dat was ook goed. Dan maar even met haar stappen en ook dit ging na een paar passen goed. Wel zag ik dat ze telkens haar staart omhoog droeg, alsof ze moest mesten maar er kwam niks. Ok, ze blijft mooi in de bak zodat ik kan zien of ze mest. Het lijkt toch een beetje op koliek. Haar temperaturen ging niet omdat Hessel natuurlijk zijn dierenartskoffer bij zich had waar de thermometer in zat. Eerst Hessel maar bellen.

Pelle en Menno

Op de markt was het inmiddels een drukte van jewelste, maar gelukkig hoorde Hessel wel zijn vooroorlogse Nokia. Kort vertelde ik over Hiske en mijn bevindingen. ‘Zodra ik hier klaar ben dan kom ik eraan en zal ik haar onderzoeken’, zei Hessel. Ik hou haar zolang in de gaten, antwoordde ik. Terwijl ik me had gesetteld op een paar strobalen met een kop thee kwam er een bericht binnen op mijn telefoon. Ik opende het bericht en kreeg direct een glimlach op mijn gezicht. Het waren foto’s van Pelle! Pelle is inmiddels 5 maand oud en nu een maand bij zijn nieuwe eigenaresse Marieke. Sinds dag één heeft haar 25-jarige Friese ruin Menno zich over hem ontfermd en inmiddels is Pelle niet meer bij hem weg te slaan. Tevreden keek ik naar de foto’s, wat staan ze mooi naast elkaar. 5 maanden en 25 jaar, prachtig! Ik keek op en zag Hiske in de bak staan en dacht bij mezelf kom op meisje zet hem op!!

Zeven hopen mest

Aan het eind van de middag kwam Hessel thuis. Hiske was inmiddels wel wat fitter geworden, maar had nog wel de neiging om vaak te gaan liggen. Ook had ze nog steeds niet gemest. Hessel onderzocht haar en alles was goed. ‘Het lijkt toch een beetje op koliek’, zei Hessel. ‘Dat heb je goed gezien. We laten haar vannacht in de bak zodat we goed de mest kunnen beoordelen.’ De volgende morgen lagen er zeven hopen goed gebalde mest in de bak. Wat een opluchting! Hoe blij kan je zijn met mest?, dacht ik met een glimlach op mijn gezicht. Het is weer goed afgelopen! Terwijl ik koffie inschonk hoorde ik Hessel zeggen, ‘bedankt voor alle goede zorgen Es. Het gezegde “Het oog van de meester maakt het paard vet” gaat bij ons in ieder geval niet op.’ Ik keek hem fronsend aan.. Niet alleen leert Hessel mij zoveel op veterinair gebied, inmiddels kan ik ook wel een bundel met spreekwoorden maken die ik van hem heb gehoord!!

Vorig artikelKroonmerrie Amalia (Jehannes 484) scoort 85 punten in IBOP; Amke (Beart 411) definitief Kroon
Volgend artikelFrits de Jong draagt voorzittershamer van De Fryske Quadrille over aan dochter Setske de Jong