Blog Ester: een geluksweekje…

Woensdag was het vijf weken geleden dat we met mijn Friese ruin Wiebe naar de kliniek zijn geweest. Hij liep al geruime tijd af en aan kreupel rechtsvoor, zowel op een harde als op een zachte ondergrond. In eerste instantie liet hij het alleen zien in draf maar later ook in stap en zelfs af toe zo erg dat hij bijna stokkreupel was.

Verbening hoefkraakbeen

Nadat Hessel hem meerdere malen had onderzocht en dingen had uitgesloten bleef er niks anders over dan dat we naar de kliniek moesten. Eenmaal in de kliniek in Wolvega werd Wiebe grondig onderzocht en gemonsterd op de cirkel, op het harde en zachte. Het zag er niet goed uit.. Er werden vervolgens foto’s gemaakt van beide voorbenen van de hoef tot de schouder. Op de foto’s was te zien dat Wiebe behoorlijke verbening in het hoefkraakbeen had in beide hoeven. Een onomkeerbaar proces wat niet te genezen is. Gelukkig konden we wel proberen om zijn hoeven in te spuiten met Hyalyronzuur, dit in combinatie met speciaal/verend beslag zou er dan voor moeten zorgen dat Wiebe weer goed en vooral pijnvrij kan lopen.

Vijf weken 24/7 in het land

Nadat Wiebe was ingespoten en voorzien was van zijn nieuwe ‘gympies’ heb ik hem vijf weken 24/7 in het land laten lopen. Ik had mezelf ook echt voorgenomen om niet even stiekem tussendoor toch te kijken of hij al beter liep. Hoe moeilijk ook, ik moest maar even geduld hebben. Tuurlijk observeerde ik hem iedere dag, maar kon er weinig aan zien. Wel merkte ik dat als ik hem binnenhaalde voor zijn brok, hij goed liep op het harde. Eerder was het zo dat hij normaal in het land liep en als hij dan één stap op het harde zette, liet hij direct gevoeligheid zien. Ik was dus voorzichtig positief.
‘Het is zover Es’, zei Hessel afgelopen woensdag. ‘We gaan kijken hoe Wiebe loopt.’ Terwijl ik zijn halster pakte voelde ik de spanning oplopen. Ik had de laatste nachten niet al te best geslapen. Er spookt toch van alles door je hoofd. Stel dat hij niet goed loopt, stel dat hij nog steeds pijn heeft? Niet aan denken Es, praatte ik mezelf moed in. Wiebe stond mij al vrolijk aan te kijken terwijl ik met het halster op hem afliep. Nou Wieb, het moment van de waarheid. Laat het alsjeblieft goed zijn. Ik klikte het touw vast aan zijn halster en opende de staldeur.

Krachtig en regelmatig

‘Ga eerst maar even stappen hier op de weg en daarna draven’, zei Hessel. ‘Dan kan ik het goed beoordelen.’ Terwijl we van Hessel wegstapten hoorde ik het al aan het geluid van het plaatsen van zijn hoeven. Dit was goed, krachtig en regelmatig! ‘Heel mooi’, zei Hessel. ‘Nu hetzelfde en dan in draf.’ Alsjeblieft laat het goed zijn, dacht ik bij mezelf. Toen we ver genoeg bij Hessel vandaan waren gestapt, draaiden we om. Kom op Wieb daar gaan we. Drafffffff zei ik tegen Wieb. Ik zag het direct!!! De oortjes kwamen erop en daar gingen we. Met mooie krachtige passen draafde Wiebe naast me. ‘Hij loopt weer goed’, hoorde ik Hessel zeggen, terwijl we voorbij draafden. ‘Ik zie er niks meer aan.’ Van geluk wou ik nog wel honderden meters met hem naast me doordraven, wat een opluchting. We draaiden weer om en al stappend liepen we terug naar Hessel. Ik voelde de tranen branden in mijn ogen maar deze keer puur van geluk en opluchting. Het is gelukt Wieb, vanaf nu weer rustig opbouwen zei ik, terwijl ik hem om zijn hals vloog.

Langzame overgang van gras naar hooi en kuil

‘Geweldig’, zei Hessel. ‘Hij is weer goed.’ Ook bij hem zag ik de opluchting op zijn gezicht. Je kan weer gaan opbouwen. Bewegen is altijd goed en voor Wiebe al helemaal. Kijk eens naar zijn buik. Vijf weken geen beweging en wel eten, dan gaat het hard. Ik moet het bij Wiebe echt hebben van de beweging om hem in “shape” te houden. Hij staat namelijk bovenaan in rangorde bij de groep en krijgt daardoor het meeste eten. En dan heb ik het over onbeperkt goede kwaliteit ruwvoer in 3 pallets voor 7 paarden in een grote paddock, waar ze nu al een paar weken in staan. De overgang van gras naar hooi/kuil bouwen wij heel langzaam op. Halverwege augustus beginnen we al met bijvoeren zodat de overgang minder groot is, waardoor de kans op koliek door verandering van voer een stuk kleiner wordt. Daarnaast ziet het najaar gras er nog mooi uit maar niets is minder waar.

Gevaarlijk najaarsgras

De nachten worden kouder, hierdoor komt er meer suiker in het gras wat voor hoefbevangenheid kan zorgen. De combinatie van regen en hoge temperaturen zorgt er ook voor dat het gras snel groeit. Hierdoor blijft het vochtig waardoor er schimmel in het gras kan komen. Als paarden dit eten kan het zijn dat ze overmatig gaan “kwijlen” of schuim om de mond krijgen, ook voor de darmen is schimmel niet goed. Te hoog gras is niet goed, maar te kort gras ook niet. Een paard wil altijd eten en zal dan op zoek gaan naar ander voedsel zoals groene eikels waar ze gek op zijn, en het gevaar van de esdoorn ligt ook weer op de loer in de herfst. Daarnaast heb je kans dat paarden onder de draad door gaan eten en zo in de sloot belanden omdat de wanden glibberig zijn. Dus een herfstcheck van je land is echt belangrijk!

Laatste drachtpoging

Wie ook gecheckt moest worde,n was de Friese merrie Vrony van Tilhouten. Vrony is van Linda en staat sinds deze zomer bij ons op stal. Ze is twee weken geleden geïnsemineerd, het was de laatste poging voor dit jaar. En of dat het onze geluksweek is..Vrony is op de valreep drachtig gescand van de hengst Erryt 488 Sport!! Dus volgend jaar hebben we als alles goed gaat toch twee veulens op stal riep ik enthousiast tegen Hessel. Alleen wel een beetje laat. “Better let as net” zei Hessel!! En zo is het, al met al een geweldige week!

Vorig artikelKarlijn van Vugt: ‘Ik ga gewoon lekker rijden dit weekend’
Volgend artikelK&PP kampioenschap: drie dolle dressuurdagen in Harich via Facebook te volgen