Blog Ester: een lach van geluk, ontlading maar vooral dankbaarheid

Afgelopen week ben ik weer, zoals ik iedere week, bij de enters Nynke, Nine en Maike geweest. Ze zijn inmiddels alle drie 1,5 jaar en wat laten ze mooie bewegingen zien in het land. Onvoorstelbaar hoe groot ze al zijn, dat hele kleine is er nu echt wel af. Maar het mensgerichte en het knuffelen, daar is niks in veranderd.

Spelletje met brokjes

Met Nine ben ik spelenderwijs al een beetje begonnen met stilstaan, achterwaarts en meelopen aan het touw. Dit doet ze perfect. Eerst zag je haar even zoeken wat ik bedoelde maar al gauw snapte ze het. Bij de eerste beweging die ze achterwaarts maakte kreeg ze direct een brokje en had dit spelletje natuurlijk heel snel door. Verder vraag ik nog niks van haar alleen de basis dingen. Halster om, voetjes geven, borstelen en dus overal aangeraakt worden en de nieuwe gehoorzaamheid oefeningen. Al met al zo’n 15 minuten en dat herhaal ik iedere week. Voor de rest loopt ze lekker 24/7 buiten met Maike en Nynke in hun luxe ‘resort’.
Blijkbaar was het verblijf, waar ze een inloopstal hebben, een paddock waar je jaloers op wordt met stenen platen zodat de dames geen natte voeten krijgen, verwarmde automatische drinkbakjes en een prachtig stuk droog land waar ze regelmatig languit in liggen te zonnebaden nog niet voldoende. De dames hebben het resort omgetoverd tot een wellness resort. In het prachtige stuk land zijn inmiddels twee grote kuilen gegraven die vol staan met regenwater waardoor ze hun eigen modderbad gecreëerd hebben! Terwijl ik ze die kant weer op zag lopen draaide ik me om en dacht tevreden bij mezelf: beter verwend dan verwaarloosd.

Voorzichtig trainen met Wiebe

Wie al helemaal niet verwaarloosd is is mijn Friese ruin Wiebe. Nadat hij afgelopen week weer goed liep na vijf weken stil te hebben gestaan was het deze week tijd om er voor het eerst weer op te gaan zitten. Wiebe is vijf weken geleden onderzocht in de kliniek nadat hij al meerdere weken wisselend kreupel liep met rechtsvoor. In de kliniek is verbening van het hoefkraakbeen vastgesteld in beiden hoeven. Vorige week was het super spannend om hem voor het eerst weer te laten lopen op het harde, dus wat was ik blij dat hij weer goed liep. Voorzichtig ben ik weer met hem gaan trainen. Om de dag 10 minuten stappen aan de lijn en dan voornamelijk rechte stukken. Ook dit ging goed alhoewel ik af en toe bijna niet durfde te kijken. Wiebe was duidelijk blij om weer iets te mogen doen en maakte dan ook regelmatig een vreugde bokkensprong. Eigenlijk gaf hij zelf aan dat het weer goed gaat dus was het zaterdag zover.

Zweven door de bak

Enthousiast kwam Wiebe eraan toen ik hem riep. Zo jongen, we gaan eens kijken hoe het gaat onder het zadel. Na het poetsen heb ik hem opgezadeld. Wiebe bleef geduldig staan terwijl ik hem aansingelde. Ik ben benieuwd Wieb of je singel straks na het instappen nog op hetzelfde gaatje past. Na vijf weken 24/7 in het land te hebben gestaan, is Wiebe toch wel wat in volume toegenomen om het maar netjes te zeggen. Maar wat maakt het uit, dat trainen we er wel weer af. Hij loopt weer goed en pijnvrij dat is het belangrijkste. Nadat ik hem eerst 10 minuten heb laten instappen was het zover. Voordat ik op het opstapje ging staan singelde ik nog even aan. Het scheelde maar 1 gaatje met voorheen, het viel me mee. Nou Wieb daar gaan we, ik maakte de teugels op maat, stak mijn voet in de beugel en sloeg mijn been over het zadel. Alleen het gevoel al om weer in het zadel te zitten was zo fijn. Maar nog gelukkiger was ik toen hij ook echt goed liep. Voor mijn gevoel zweefde ik door de bak, of het kwam door de roze wolk waar ik die dag niet meer van af te krijgen was. Na het rijden heb ik hem zelfs buiten op het harde nog even uitgestapt. Een maal terug in de bak, gooide ik mijn cap af en vloog Wiebe om zijn hals, wat een onbeschrijfelijk gelukkig gevoel…

Met een glimlach op mijn gezicht

Omdat Wiebe 5 weken op ‘rust’ stond ben ik heel rustig aan weer wat grondwerk met onze Stermerrie Roza fan de Kromme Jelte gaan doen. Roza is inmiddels 2,5 maand drachtig van Jehannes 484 Sport. Als alles goed gaat wordt het haar 13e veulen! Het is een prachtige klassieke merrie met mooi vol behang en met een super lief hoofd. Maar ondanks die lieve mooie uitstraling zit er wel een ‘kop’ op en is het een merrie met karakter. Een dik jaar geleden heeft ze me er dan ook een keer afgegooid waardoor ik een lelijke val heb gemaakt. Ondanks dat ik haar daarna nog wel een paar keer heb gereden was het vertrouwen in haar, en dus tussen ons, weg. Maar nu merk ik dat er door middel van grondwerk weer een band ontstaat. Het begint zelfs al te kriebelen om er weer op te gaan zitten, maar ik hou mezelf tegen. Niet doen Es, eerst moet dit goed bevestigd zijn voordat we een stapje verder gaan. Alles valt of staat met vertrouwen. Maar dat die stap er komt daar ben ik van overtuigd. In ieder geval krijgt niemand deze week mijn lach nog van mijn gezicht. Een lach van geluk, ontlading maar vooral van dankbaarheid. Enter Nine waar ik zo’n goede band mee heb, Wiebe weer onder het zadel waar ik bijna niet meer van durfde te dromen, Roza die mij weer vertrouwen geeft, en dan ook nog een kleine onderweg. Ik ben een dankbaar ‘rijk’ mens met een hele grote glimlach op mijn gezicht.

Vorig artikel(Been)wond? Houd het schoon!
Volgend artikelJohnny Cash (Tsjalle 454) naar Zuid-Amerikaanse topruiter