Blog Ester: Hessel op vakantie en Roza begint te kegelen

Pfff… het was weer een bijzondere week. Het begon afgelopen zaterdag, de dag dat onze Stermerrie Nanja naar haar nieuwe eigenaresse en stal is gegaan. Voor Nanja hebben we een prachtige plek gevonden waar ze lekker recreatief zal worden gebruikt. Ze komt samen met nog een oudere Friese merrie van 21 jaar te staan. Dit is voor haar echt geweldig, Nanja staat bij ons onderaan de groep en mag dus altijd als laatste eten en aangezien ze niet meer geschikt is als fokmerrie en ik haar niet de aandacht kan geven die ze verdient, leek ons dit de beste oplossing. Maar ondanks dit was het toch even weer slikken zaterdag, ik ben er gewoon zo slecht in om afscheid te nemen van één van mijn paarden.

Een laatste poetsbeurt

Al vroeg in de ochtend was ik bij haar om haar voor de laatste keer te poetsen. Heerlijk vindt ze dit. Het is echt een knuffelpaard. Toen ze bijna glom als een spiegel was het tijd om haar in te vlechten. Terwijl ik op mijn krukje stond en bezig was met invlechten betrapte ik mezelf erop dat ik tegen haar sprak en vertelde wat er ging gebeuren. Zachtjes drukte ze af en toe haar neus tegen mijn been alsof ze voelde dat dit de laatste keer was… Ik keek op de klok. Nog een uur, dan wordt ze opgehaald. Ik zette haar terug op stal, wat zag ze er mooi uit. Net voor 13.00 uur kwam er een auto met trailer het erf oprijden, het was zover. Enthousiast kwam haar nieuwe eigenaresse samen met een vriendin uit de auto om Nanja te halen. Ik deed Nanja haar halster om en aangezien ze weinig tijd hadden wilden ze het liefste snel weer weg. Misschien ook maar beter dacht ik bij mezelf, dan heb ik het maar gehad. Rustig liep Nanja achter mij aan de trailer op. De klep werd achter ons gesloten. Dit was het dan, ons laatste moment samen. Dag lieve Nanja, zei ik terwijl ik in haar grote bruine ogen keek, bedankt voor alles en ik kom je gauw een keer opzoeken. Het ga je goed lieverd, en gaf haar een kus op haar neus. Met een brok in mijn keel sloot ik het deurtje van de trailer. Heel veel plezier met haar en zorg goed voor haar, kon ik nog uitbrengen. Daar gingen ze, Nanja keek nog één keer om in de trailer, de tanen rolden over mijn wangen, dag lieverd…

Glimlachen bij de enters

De rest van de dag was toch een beetje anders dan anders en ik dacht bij mezelf laat ik even naar de enters gaan. Nine, Maike en Nynke zijn inmiddels bijna een jaar en ik word altijd zo blij van ze. Ze zijn nog net zo aanhankelijk en lief als toen ze klein waren. En inderdaad: ik kreeg bij hen een glimlach op mijn gezicht. Wat zijn ze snel groot aan het worden, je begint nu echt verschil te zien in bouw. Nine, het laatste veulen van Nanja, lijkt toch echt het lieve karakter te hebben van haar moeder. En wat een mooie statige houding heeft ze. Ik ben heel nieuwsgierig hoe ze het over twee jaar op de keuring gaat doen. Ik hoop natuurlijk dat ze Ster wordt omdat ik graag met haar door wil fokken om de lijn door te zetten. Al met al maakte het die dag een hoop goed om even bij ze te zijn. ‘s Avonds kreeg ik een berichtje dat de reis met Nanja prima was verlopen en dat ze al lekker op stal stond te eten. Wat een fijn bericht, het was goed zo..

Ineens hars aan de spenen

Aangezien Hessel zaterdag voor een weekje op vakantie is gegaan was ik er zondagmorgen weer vroeg bij om het stalwerk te doen. Nog twee weken en dan hopen we op een gezond veulen van onze Stermerrie Roza. Hessel zei dat hij dan nog mooi een weekje weg kon gaan. Het is haar twaalfde veulen en ze draagt ieder jaar precies 11 maanden. Er kan een keer een dag of twee verschil in zitten, maar niet meer… Je raadt het al, Hessel is verdorie nog niet met één been in zijn vakantieverblijf of Roza heeft ineens hars aan de spenen. Neeeeee, dacht ik, niet nu. Berber kijk jij eens: zie ik dat nou goed?
Gelukkig had ik deze week vrij genomen omdat Hessel er niet is, dus dat komt goed uit. Vanaf zondag ben ik ‘s nachts bij haar en kijk om de twee uur. Gisteren had ze drupjes melk aan de spenen, de banden zijn slap, de staart gaat regelmatig omhoog en ze kijkt af en toe naar haar buik. Dit gaat vast niet meer heel lang duren, maar je weet het nooit…

Afwachten

Na vier nachten waken lag ik afgelopen nacht met grote ogen in bed en Roza kegelt rustig door. Heb ik overal aan gedacht? Is alles klaar voor de bevalling? Kan ik dit wel alleen? Waar is Hessel nou als je hem nodig hebt? Rustig blijven Es, zei ik tegen mezelf. Vorig jaar was ik ook alleen toen Nine geboren werd en ook dat ging goed. Hessel heeft vertrouwen in me en zegt dat ik het kan en ik heb zijn schoondochter Maaike, die ook dierenarts is, achter de hand. Alles komt vast goed. Uitgeput viel ik in slaap……en nog steeds geen veulen, we wachten weer af.