Blog Ester: mijmeren over een nieuw begin na elk einde

Foto's van Berber den Engelse

Aankomende zaterdag is het zover, de dag waarvan iedere (hobby)fokker weet dat hij eraan komt. Het is tijd, tijd dat ons hengstveulen Pelle NP fan de Hesterhoeve op eigen benen gaat staan. Hij is 18 september vier maanden oud geworden dus kan hij afgespeend worden.

Lange benen bij geboorte

Pelle is eigenlijk vanaf zijn geboorte al een heel sterk veulen. Het eerste wat ons opviel toen hij geboren werd, was dat hij enorm lange benen had en sterk oogde. Daarnaast was hij in alles snel, hij stond in no time en ook al stond hij nog wat wankel op die lange stelten, ook de ‘melkbar’ had hij in een mum van tijd gevonden. Binnen negen uur na zijn geboorte had hij al zijn halster om en snapte binnen een paar tellen dat hij beter naar voren kon gaan dan aan het halster gaan hangen en zo geen druk te voelen. Ook tilden we vanaf zijn geboorte iedere dag zijn benen even op en kriebelden wat onder zijn hoefjes zodat dit ook gewoon voor hem werd.

Vertrouwen vanaf dag één

En nu ineens is hij vier maanden. De tijd is omgevlogen. Ik zie hem nog de eerste dag met zijn halstertje om dapper op de poetsplaats staan om vervolgens voor de eerste keer met zijn moeder naar buiten te gaan. Vol energie vloog hij door de bak om vervolgens zomaar uit het niets op mijn schoot in slaap te vallen. Wat hadden we snel een band, ik merkte dat hij mij al heel snel vertrouwde, waardoor ik alles met hem kon. Overdag speelde ik met hem en ’s avonds viel hij dan uitgeput, maar tevreden dikwijls op mijn schoot in slaap. Ik denk dat zo’n eerste week heel belangrijk is om een band op te bouwen met een veulen. Ik neem dan ook altijd de eerste week vrij van mijn werk zodat ik alle tijd heb. Nu hadden wij als hobbyfokker dit jaar natuurlijk maar één veulen dus dan kan dat ook. Pelle is nu vier maanden oud, maar de band die we samen hebben is nog steeds sterk. Gisteren liep ik naar hem toe, daar lag meneer languit in het land. Hij hoorde me aankomen en keek even op, maar bleef relaxed liggen. Inmiddels heeft hij ontdekt dat hij ook prima kan eten als hij ligt, dus waarom staan als het ook liggend kan. Dat rustige karakter moet hij wel van zijn moeder Roza fan de Kromme Jelte hebben.

Sprekend hoofd

Stermerrie Roza fan de Kromme Jelte (Lolke 371 x Foppe 290), wat een geweldige (fok)merrie is ze toch. Gefokt door de bekende fokker Jorritsma. Roza is nog echt een “klasiek” Fries paard met veel front en behang, haar hoeven verdwijnen helemaal onder haar sokken. Maar wat ik zelf altijd heel belangrijk vind aan een Fries paard is het hoofd. Ik hou van een mooi sprekend hoofd en dat heeft Roza als geen ander. Afgelopen mei is ze 16 jaar geworden en is nu drachtig van haar 13e veulen. Vanaf haar 3e jaar heeft ze ieder jaar een veulen gegeven en ondanks dat heeft ze zichzelf heel goed bewaard. Als je haar zo ziet zou je niet zeggen dat ze al 16 jaar is en zoveel veulens heeft gehad. Zelfs een grijze haar is moeilijk te vinden bij haar. Pelle is het 3e veulen die we bij haar gefokt hebben en allemaal hebben ze iets gemeen. Naast het makkelijke, rustige karakter hebben ze alle die het sprekende hoofd van hun moeder en lijken ze enorm op elkaar. Als alles goed gaat hopen we volgend jaar weer op een gezond veulen van Roza. En alhoewel ik altijd zeg dat ik alleen de merrieveulens hou, zit ik er toch over na te denken om dat veulen zelf te houden of het nou een merrie of een hengst is. Ik wil toch heel graag een veulentje van haar houden. En wie weet wordt dit wel haar laatste..Of zal ze haar moeder voorbij gaan? De prominente Preferente Stermerrie Nedia fan de Kromme Jelte. Zij was op haar 21ste nog drachtig van haar 16e veulen.

Overdragen aan Marieke

Pelle NP fan de Hesterhoeve, wat is hij goed “gelukt”, zoals Hessel dat zo mooi kan zeggen. Mooie lange benen en goed in de verhoudingen. Aan zijn gezicht zie ik hoe trots Hessel is, net als ik. Dit is waar je het voor doet als fokker: een mooi gezond Fries veulen fokken. Deze week zal ik voor de laatste keer met Pelle spelen. Voor de laatste keer door het land rennen met Pelle achter me aan. Nog één keer een slinger aan de bal geven zodat hij hem terug komt brengen. Kortom, deze week zal ik nog volop met een grote glimlach op mijn gezicht van hem genieten. En met diezelfde glimlach zal ik hem zaterdag overdragen aan Marieke, de dochter van Hessel en Henny. Ondanks dat ik hem vreselijk ga missen kan ik me het niet beter wensen dan dat hij naar Marieke gaat. Het kan niet beter, hij blijft in de familie, krijgt een geweldige plek en ik kan hem blijven zien!! En ik? Ik ga Roza weer oppakken onder het zadel ook dat is weer leuk. “Elk verhaal heeft een einde maar in het leven is elk einde slechts een nieuw begin”.

 

Vorig artikelWie gaat deze fraaie K&PP-dekens winnen?
Volgend artikelBlog 2 CO: Drys Ygrek (Omer 493) sluit aan