Blog Ester: over een cherry-eye, nieuwe gympen en spannend scannen

Wat een spannende week was het vorige week. Niet alleen zijn we met mijn 14-jarige Friese ruin naar de kliniek in Wolvega geweest, het was ook de week om onze Stermerrie Roza fan de Kromme Jelte voor de tweede keer te scannen op de dracht. De diagnose verbening in het hoefkraakbeen, die in de kliniek werd gesteld, was natuurlijk wel even slikken. Maar in overleg met de arts gaan we er alles aan doen om te proberen hem weer pijnvrij te laten lopen, dat is het belangrijkste.

Nieuwe gympies

Nadat hij in de kliniek direct is ingespoten met Hyalyronzuur is hij afgelopen dinsdag op speciaal beslag gekomen. Gelukkig hebben wij een hele goed hoefsmid die dit speciale beslag met Pur er zelf onder kon zetten. Tussen de hoef en het ijzer zit nu een leren zooltje, de ruimte onder het zooltje is ingespoten met Pur. Dit geeft een verend effect, zeg maar het Nike Air Max effect. Toen het er eenmaal onder zat kon ik natuurlijk niet wachten om te kijken hoe Wiebe liep. Ik klikte het halster touw aan zijn halster. Kom Wieb daar gaan we. Wiebe plaatse zijn ene been naar voren en de ander kwam er krachtig achteraan. Onvoorstelbaar Wiebe liep in stap op het harde weer helemaal zuiver en in draf nog een klein beetje onregelmatig. Geweldig! Van blijdschap en opluchting vloog ik Wiebe om zijn hals!!! Ik zag aan Wiebe dat hij weer blij was, krachtig met de oortjes er mooi op stapte hij naast me op zijn nieuwe gympies weer naar binnen. Nu moet ik hem eerst 4 weken 24/7 met rust laten in het land en daarna weer kijken wat de combinatie van het inspuiten en het speciaal beslag gedaan hebben. Voorzichtig positief dus……

Nog een keertje scannen

Hopelijk hebben we met Roza ook geluk. Wat zou het mooi zijn als Roza ook nog steeds drachtig is. We hebben haar gescand op dag 15. Dat is natuurlijk erg vroeg, maar het vruchtje was toch al duidelijk te zien. Nu was het tijd om te kijken of we een kloppend hartje konden zien. Terwijl Hessel zich in zijn stofjas hees haalde ik Roza en Pelle uit de stal en zette ze vast op de poetsplaats. ‘Daar gaan we Es’, zei Hessel. Zoals altijd waren we beiden stil terwijl Hessel op zoek ging om de baarmoeder en hopelijk het vruchtje in beeld te krijgen. Laat het er alsjeblieft nog zitten, dacht ik bij mezelf. De vorige keer was het vruchtje op dag 26 verdwenen, vroege embryosterfte.
Aandachtig keken we beiden op het scherm. En ja hoor!!!! Een prachtig kloppend hartje!!!! Ik zag de blijdschap en opluchting ook op Hessel’s gezicht! Hier staat alweer een drieling zei hij enthousiast. Nu hopen dat alles goed gaat. Het is natuurlijk nog heel pril maar ook hier voorzichtig positief. Nu Pelle toch op de poetsplaats stond, konden we mooi van de gelegenheid gebruik maken om hem te laten wennen om dingen op en om zijn lichaam te voelen. Hessel trok zijn stofjas uit en legde deze op hem. Pelle moest even kijken maar reageerde er goed op. ‘Dan kan er nog wel wat bij’, zei Hessel. En voordat Pelle het wist had hij de halve garderobe op zich liggen. Wat deed hij het goed, trots en dapper keek hij mij aan. Wat een top karakter heeft deze kleine Jehannes 484 toch.

Cherry-eye

Nu we toch in de medische molen zaten was het ook tijd om alsnog het cherry-eye van mijn enter Nine NP fan de Hesterhoeve weg te halen. Nine is geboren met een Cherry-eye, dit is een oog waarvan het derde ooglid overmatig gegroeid is ten opzichte van de rest. Hierdoor ontstaat er een wit/roze bultje in de binnenste ooghoek die uitpuilt. Ik vond het op zich niet zo erg, als ze er geen last van zou hebben dan mocht het van mij blijven zitten maar helaas kreeg ze wel last. Het bultje is groter geworden en een prima plek voor vliegen om zich daar lekker te stationeren waardoor je ontstekingen krijgt. Maar oh wat vond ik dit eng om weg te halen. Samen met Hessel (gepensioneerd dierenarts) heb ik al heel wat ingrepen gedaan maar in of om het oog dat is nou niet helemaal mijn ding. Maar goed wat moet dat moet. Nine is nu 16 maanden oud en nog altijd super braaf. Het was dan ook geen probleem om haar halster om te doen in het land. Waar gaan we het doen? Vroeg ik aan Hessel. ‘Nou gewoon hier buiten in de paddock, het is zo klaar Es. Alleen moet ik je wel waarschuwen het bloed eerst behoorlijk en dat kan ook even doorgaan’, gaf Hessel aan. ‘Het bloeden is goed dat houdt de wond schoon. En doordat ze sedatie krijgt zal haar bloeddruk iets dalen. Daardoor zal het goed bloeden maar niet dat het eruit stroomt. Jij moet ervoor zorgen dat je haar hoofd stil houdt.’

Gelukkig weinig bloed

Nadat Hessel het oog nogmaals goed had onderzocht was het zover. Met een pincet trok hij het witte bultje naar buiten waarna hij het met een steriele stompe schaar afknipte. Ik stond ondertussen aan de andere kant van haar hoofd om deze stil te houden. ‘Ja klaar’, zei Hessel. ‘Kom maar kijken.’ Ik keek eerst naar de grond en dacht bij mezelf ik zie gelukkig geen bloed en draaide me naar de andere kant. Ja het was weg! Het bloede wel zoals Hessel zei, maar het viel mij mee. Zo nu er eerst niks aan doen, morgen haar hoofd schoonmaken en het oog in de gaten houden. Er kan wat pus uit gaan komen maar zolang het wit is dus meer een oogkladje, (geen pus want dit is geel) niks aan doen. Mocht het wel pus worden dan zalven. Moet ze een vliegenkap op? Nee zei Hessel dan gaat ze lopen schuren dat moeten we niet hebben. Omdat ze gesedeerd was lieten we haar nog een tijdje in de afgesloten paddock zodat ze niet kon eten. Het duurde niet lang of ze liep alweer vrolijk rond en het bloeden was gestopt. Het was gelukt! Wat een topper is ze ook. Ik heb het maar getroffen met zulke lieve paarden en natuurlijk met Hessel! En nu weer op naar mooie dingen! Ik zeg maar zo. Goede tijden worden goede herinneringen, slechte worden goede lessen!

 

 

Vorig artikelVoorbereiden op het NK Friese paarden: ‘twee keer per week een rondje door het bos’
Volgend artikelNegen eerste premies veulenkeuring Stal de Mersken