Blog Ester: over groepsimmuniteit, diva’s en krachtige passen

Het is alweer eind oktober. Het moment dat bij ons de paarden ’s nachts weer op stal staan. Zolang het weer het toelaat, staan ze 24/7 buiten. Nu ze ’s nachts binnen staan is het ook weer tijd om de paarden weer in te enten. Het gevaar van het meerdere uren op stal staan is dat paarden, mocht er één ziek zijn, gemakkelijk over kunnen brengen op de rest. Het is daarom erg belangrijk om de stal ten alle tijde goed te ventileren. Iedere dag frisse lucht en het liefst natuurlijk lekker naar buiten, ook al is het slecht weer.

Enten tegen Rhino

Daarnaast is het heel belangrijk om snotterige veulens bij de drachtige merries vandaan te houden. De veulens kunnen de merries makkelijk besmetten met Rhinopneumonie. In eerste instantie krijgt de merrie mogelijk klachten zoals een loopneus, koorts en hoesten, maar het komt ook voor dat de merrie helemaal geen duidelijke symptomen laat zien. Dit is het grote gevaar, bij een drachtige merrie kan het virus zich via de bloedbaan naar andere organen verspreiden waaronder de baarmoeder. Als dit het geval is kan dit leiden tot een abortus of dat het veulen heel zwak of zelfs dood is bij de geboorte. Je kan het dus een beetje een sluipmoordenaar noemen, de infectie van het virus vindt eerder plaats. De meeste verwerpingen door Rhino komen voor op 9 maanden van de dracht. Daarnaast kennen we allemaal de verlammingsvorm, waardoor paarden niet meer op hun benen kunnen staan.

Groepsimmuniteit

Het was dus deze week weer tijd om al onze paarden te enten tegen Rhino, influenza en tetanus. Het is wel belangrijk om alle paarden te enten zodat er groepsimmuniteit wordt verkregen. Daarom zijn onze twee drachtige merries nu ook geënt ondanks dat ze nog niet op drie maanden zitten. ‘Pak jij even een touwtje’, zei Hessel. ‘Dan enten we ze in hun eigen stal, dat is wel zo makkelijk.’ Ik pakte het touw en sloeg hem om de hals bij Hiske, voordat ik het wist had Hessel de prik gezet. Hiske gaf geen kik. Zo op naar de volgende. Daar stond mijn ruin Wiebe die normaal direct op mij afkomt. Maar zo slim als hij is, had hij direct door wat Hessel ging doen en dacht duidelijk bij zichzelf ‘dat dacht ik toch niet’ en draaide zich om. Ik liep naar hem toe en sprak hem rustig toe en deed zijn halster om. Ik draaide hem om en plaatste één hand voor zijn oog aan de kant waar Hessel hem injecteerde zodat hij hem niet zag. Wiebe maakt een klein sprongetje terwijl Hessel al klaar was, pfff… wat een held is het ook. De rest van de paarden was geen probleem, ze bleven allemaal rustig staan. Zo, dat is weer klaar, nu even twee dagen rustig aan doen met de paarden. Het enten kan een reactie veroorzaken in het lichaam. De paarden hebben dan alle krachten nodig om deze aanval te overwinnen.

Diva’s in de zon

Nu ik toch even niks met de paarden kon was het een mooi moment om naar de enters Nine, Maike en Nynke te gaan. Ik probeer iedere week even bij ze te kijken, het is alleen al leuk om te zien hoe ze uitgroeien tot prachtige paarden. En daarnaast vind ik het heel belangrijk om een band met ze te houden en de basis dingen met ze te blijven herhalen zoals halster om, voetjes geven, meelopen aan het touw en de eerste commando’s ho en terug. Dit scheelt mij straks enorm bij het beleren. Het was prachtig weer en terwijl ik de oprit op reed zag ik het al. Daar lagen de diva’s, languit in het gras van de zon te genieten. Geweldig, dit is toch prachtig wat een mooi leven. Het duurde niet lang voordat ze me in de gaten kregen, en hoe lekker ze ook lag, toen Nine haar naam hoorde kwam ze direct overeind. Terwijl ik op haar afliep deed zij hetzelfde maar dan richting mij. Toen we bijna bij elkaar waren, legde ze haar oren plat in haar nek zoals ze dat vanaf haar geboorte heeft gedaan. Ik sloeg mijn armen om haar hals. Hé lief daar ben ik weer. Ik voelde hoe ze haar hoofd over mijn schouder legde net als toen ze klein was. Wat een geweldige begroeting, daar doe je het toch allemaal voor. Na dit mooie moment liet ze me nog even zien dat ze gek is op water, nou ja het was meer modder. Nieuwsgierig kwamen Maike en Nynke ook maar eens kijken. Ook zij zijn gek op aandacht. Wat is het toch fantastisch om je paarden zo op te zien groeien vanaf hun geboorte.

Krachtige passen

Tevreden reed ik terug naar huis, wat een rijkdom. Wat kan je een zorgen hebben als het niet goed gaat met de paarden maar als alles gaat zoals het moet gaan dan is het toch echt een onbeschrijfelijk gevoel wat ze je kunnen geven. Mijn Friese ruin Wiebe waarbij begin september ernstige hoefverbening is geconstateerd, loopt inmiddels weer goed. De combinatie speciaal beslag en inspuiten met hyaluronzuur lijkt fantastisch aan te slaan. Wiebe straalt weer en heeft weer plezier in het lopen. Natuurlijk moet alles weer rustig opgebouwd worden, maar hij loopt weer pijnvrij. Terwijl ik met een glimlach op mijn gezicht in het midden van de paddock stond draafde Wiebe vrolijk zijn rondjes om mij heen. Ik kon er geen genoeg van krijgen. ‘Ik zei het toch’, hoorde ik ineens vanaf de zijkant. Daar stond Hessel met zijn duim omhoog gestoken. Ik liep op hem af. Terwijl Hessel mij een kop thee aangaf zei hij met de bekende glimlach op zijn gezicht. ‘Ik zeg altijd maak je niet druk, alles komt goed….’ En ook dit keer heeft hij gelijk gekregen. Tevreden keken we samen hoe Wiebe met krachtige passen nog maar weer eens voorbij kwam..

Vorig artikelPowervrouwen met Friese paarden kalenderhit
Volgend artikelFRIESIAN PROMS 2022 met onder andere Waylon, Hans Klok en Samantha Steenwijk