Blog Ester: over paard en poes, blind mestonderzoek en nog een keer de Rhino-enting

Wat een storm vandaag! Nadat ik al bijna drie keer weggewaaid was voordat ik bij de staldeur kwam, mijn muts door de wind bij de buren in de heg hing en één laars inmiddels halfvol met water stond omdat ik natuurlijk weer net in die diepe plas stapte, zwaaide ik de staldeur open. Gauw deed ik de deur achter me dicht, pfff wat een weer.
Terwijl ik nog bezig was om mijn haar uit mijn gezicht te halen hoorde ik de paarden al zachtjes hinniken zoals ze iedere morgen doen. Het klinkt altijd zo fijn, alhoewel ik natuurlijk zelf ook wel weet dat ze niet alleen blij zijn om mij te zien, maar nog blijer omdat ze weten dat het weer voertijd is. Onze kat Grijsje kwam direct enthousiast aangehold, ik gaf hem zijn dagelijkse knuffel en ook voor hem was het tijd voor brokjes.

Wiebe en Pluisje

Terwijl ik langs de paarden liep en ze zoals iedere morgen allemaal één voor één begroette dacht ik wat is er met Wiebe? Wiebe is mijn ruin van dertien. Terwijl de andere paarden een beetje onrustig door hun stal begonnen te lopen in afwachting van hun eten stond Wiebe stokstijf stil. Snel liep ik om hem af…. En toen zag ik het..Het was Pluisje, het katje van de buren die bovenop Wiebe’s rug zat. Als Pluisje daar zit is Wiebe heel voorzichtig en zal zomaar geen rondjes door zijn stal gaan lopen. Wat een bijzondere vriendschap hebben die twee. Zodra Pluisje bij ons op stal komt buurten zit hij altijd bij of op Wiebe. Laatst dacht ik wat doet Wiebe in zijn stal. Ik keek over de staldeur en daar lag Pluisje in het stro. Wiebe stond voor hem, tilde zijn voorbeen op en tilde deze over pluisje heen. Dat was het moment waarop ik bijna een hartverzakking kreeg en zei neeeee!!! Maar tot mijn grote verbazing duwde hij Pluis met zijn voorbeen/hoef dichter naar hem toe, heel voorzichtig. En Pluis bleef gewoon liggen. Het is jammer dat ik daar geen filmpje van heb, het was zo aandoenlijk om te zien.

Rhino-enting

Nadat ik de paarden gevoerd had was het tijd voor een kop thee. Op tafel lag het paspoort van onze Stermerrie Nanja van het Leuven. Ik bladerde er even doorheen om te kijken wanneer ze precies haar enting tegen Rhino moet hebben want dat is nu bijna een half jaar geleden. Wij enten alle paarden 2 keer per jaar tegen Rhino zodat we groepsimmuniteit krijgen. Daarnaast enten wij de drachtige merries tijdens de dracht drie keer. Helaas biedt de vaccinatie geen 100 % bescherming maar paarden worden wel minder ziek van Rhinopneumonie. Ook is het zo dat paarden minder virusdeeltjes uitscheiden waardoor de kans op besmetting van andere paarden kleiner is. De kans dat een drachtige merrie een abortus krijgt is minder na vaccinatie, maar ook hier heb je geen 100% zekerheid. Voor ons is dit in ieder geval voldoende reden om de paarden wel te enten. Maar goed ik bladerde door het paspoort, dit jaar wordt ze 17 bedacht ik me ineens maar wanneer ook alweer..En ja hoor op de eerst bladzijde zag ik het natuurlijk direct staan, 1 maart 2014. Nanja was gewoon al jarig geweest. Terwijl ik uitgebreid over de 25ste jarige verjaardag van Menno heb geschreven ben ik onze eigen Nanja helemaal vergeten. Snel haastte ik me naar de brokjes om haar naast een dikke knuffel wat extra te geven.

Blind mestonderzoek

Het is alweer maart dat bekent ook dat het drie maanden geleden is dat we de paarden blind ontwormd hebben. Dus ontwormen zonder mestonderzoek vooraf. Dit is de enige keer in het jaar dat we geen mestonderzoek vooraf doen. We willen ook de horzellarven doden en deze zijn niet zichtbaar bij het mestonderzoek. Er wordt dus blind ontwormd met een middel die drie maanden doorwerkt zodat je ook deze horzellarf meepakt. Mijn ruin Wiebe is heel gevoelig voor wormen. Zelfs als alle andere paarden geen eitjes in de mest hebben bij het wormonderzoek heeft hij ze wel. Ik controleer hem daarom vaker via mestonderzoek dan de andere paarden om hem snel te kunnen behandelen mocht hij wel weer veel eitjes hebben. Ook gaan we de veulens binnenkort even controleren. Wormen kunnen hele nare dingen aanrichten bij veulens en jonge paarden.
Mijn veulen Nine is vandaag alweer 10 maanden oud, wat gaat het ongelofelijk snel. Als ik terugkijk naar de foto’s dan kan je je bijna niet voorstellen hoe snel zo’n klein veulentje al een heel paardje wordt. Ik vind het prachtig om te zien hoe ze steeds verandert en probeer zo vaak mogelijk bij haar te zijn. Wekelijks oefen ik kort met haar een voetje geven en even weer vaststaan aan het halster. De keer erop wandelen we dan samen een klein stukje zodat ze leert om netjes mee te lopen aan het touw. Ze is reuze nieuwsgierig en pakt dit soort basisdingetjes goed op.

Twaalfde veulen in zestien jaar

Nog 2 maanden dan hopen we op een gezond veulen van onze Stermerrie Roza fan de “Kromme Jelte”. Roza wordt in mei 16 jaar en dit wordt, als alles goed gaat haar 12e veulen. Het is onvoorstelbaar hoe goed deze merrie zich “bewaard”. Je zou op die leeftijd en na zoveel veulens denken dat je dat toch wel een beetje kunt zien aan de rug maar bij haar zie je echt niks. Ik longeer haar af en toe rustig zodat ze mooi in conditie is als ze moet veulenen. Als ik haar dan zo dansend rond zie draven zou je bijna denken dat er nog een jonge merrie loopt. En wat zal het worden, een merrie of een hengstje? Als ik zo naar haar kijk denk ik weer een merrie….Hessel zal wel zeggen ‘je bent gek, dat kan je niet zien aan de buitenkant.’ Maar tot nu toe heb ik toch telkens nog gelijk gekregen….