Blog Ester: over teleurstellende scans en rubberen speelkippen

Drachtig drachtig!!, riep ik vorige week, terwijl ik een sprong in de lucht maakte. Onze Stermerrie Roza van de Kromme Jelte in één keer drachtig van de prachtige hengst Beant 517. De eerste keer scanden we haar op 14 dagen. Dat is natuurlijk heel erg vroeg, maar ik kon niet langer wachten. Dit kwam mede omdat Hessel mij natuurlijk trots had verteld dat hij het vruchtblaasje op 14 dagen al kan zien. Dit had ik goed onthouden, dus vandaar het vroege scannen. En ja hoor, op de scan zagen we een heel klein vruchtblaasje, het was heel pril en klein maar het zat er!!
We pakken haar van de week nog een keer zei Hessel om te kijken hoe het zich ontwikkelt. En ook dat leek goed, het vruchtblaasje is dan niet meer mooi rond maar ziet er een beetje ‘fladderig’ uit, niet meer mooi rond zeg maar. ‘Het is alleen nog steeds wel heel erg klein’, zei Hessel. Het maakte mij niet uit, het zat er en ook al weet ik dat er zoveel fout kan gaan, ik was als een kind zo blij!

Drie bemerkingen

Na het scannen zaten we zoals gewoonlijk op onze vaste plek achter in de stal nog even na te praten over de dracht. ‘Ik weet niet Es ‘, zei Hessel. ‘Het vruchtblaasje ziet er goed uit maar ik heb toch een drietal bemerkingen. Het vruchtblaasje is ten opzichte van het vruchtblaasje vorig jaar op de dezelfde dag de helft kleiner. Daarnaast zit er in de linker eierstok alweer een follikel (ei) die zich heeft ontwikkelt tot 4 cm en dat is vreemd, die zou niet zo moeten doorgroeien. En ook voelt de baarmoeder niet hard genoeg aan, de hardheid moet je in dit stadium kunnen vergelijken met een tuinslang zo moet het aanvoelen en dat is niet zo. Maar goed we wachten af en we pakken haar eind van de week weer, dan moeten we het hartje zien kloppen.’
Het was één van de spannendste keren dat we gingen scannen. Vorig jaar met Nanja was het ook spannend maar dat was anders. Bij haar lukte het maar niet om drachtig te raken. Ondanks al onze inspanningen was het scannen telkens een teleurstelling, weer niet drachtig. Achteraf bleek dat zij een vleesboom in de baarmoeder had waardoor het niet lukte. Maar dit was anders, we hadden het vruchtblaasje al gezien! Terwijl Hessel zich weer in zijn stofjas hees en ik Roza en Pelle op de poetsplaats zette voel ik de spanning opkomen. Terwijl Hessel begon met scannen keken we elkaar aan, we zeiden niks maar de blik in onze ogen zei genoeg. Het moment van de waarheid was aangebroken… Met grote ogen keek ik op het beeldscherm mee met Hessel. Ik zie hem niet zei ik, waar is ie nou? ‘Ik ook niet’, zei Hessel. ‘Helaas Es onze embryo is weg, Roza heeft het vruchtje verloren… ‘ Vroege embryosterfte komt bij Friese Paarden tussen de 15 en 20 % voor. En nu bij ons, waarom? Daar zullen we niet meer achterkomen. We richten ons nu weer op de volgende hengstigheid, hopelijk lukt het dan wel!!

Pelle en zijn tanden

Wat een telleurstelling…. Ondanks de bemerkingen van Hessel had ik toch hoop dat het was gegroeid en dat we nu het hartje konden zien kloppen. Terwijl Hessel zijn spullen ging opruimen en ik Roza nog even ging poetsen voelde ik ineens iets op mijn rug. Het was Pelle, lieve Pelle die mijn aandacht trok. Tijdens het scannen had hij weer keurig naast zijn moeder vast gestaan maar nu had het lang genoeg geduurd al die aandacht voor zijn moeder, zal hij wel gedacht hebben. Ik ben er ook nog!! Ik draaide me om en gaf hem een knuffel, normaal gesproken gaat hij er helemaal voor staan als ik hem knuffel, maar nu begon hij te happen naar me. Hé hou eens op en corrigeerde hem direct met een klein tikje op zijn neus. Maar het hielp niet… Oh wat erg bedacht ik me ineens, Pelle is nu 6 weken oud dus het is tijd dat zijn middelste snijtanden door gaan komen waar hij last van heeft. Nadat ik hem snel een (goedmaak) knuffel gaf, bracht ik Roza en hem naar buiten. Roza ging direct eten terwijl Pelle zich omdraaide en mij aankeek. Hij weet het precies. Iedere dag speel ik een paar keer met hem. Dit jaar is Pelle ons enige veulen dus heb ik mezelf maar opgeworpen als zijn speelvriendje. Met een zwaai gooide ik de bal naar hem toe waarop Pelle de bal kundig door het land rolde. Maar ook zag ik dat hij veel beet in de ring die aan de bal zit (bal van de dazenval) hij heeft natuurlijk last van zijn doorkomende tanden. Daar heb ik wel iets voor!

Rubberen speelkip

Ergens moet ik nog zo’n rubberen speelkip hebben daar kan Pelle mooi op bijten nu hij last heeft. Ik dook in een kist en ja hoor daar lag hij. Ik gooide hem bij Pelle in het land. Hij zag hem direct en nieuwsgierig kwam hij dichterbij. Roza had de kip inmiddels ook gezien en kwam er snel aan om te kijken wat dat voor ding was. Na één keer snuffelen had ze het al gezien en liep ze weer weg, het was goed, Pelle mocht er mee spelen. Dat spelen liep alleen even anders.. Pelle onderzocht de kip en ging met zijn voorbeen op de kip staan die daarop een harde piep gaf. Pelle schrok zich dood en sprong met vier benen tegelijk de lucht in en liep daarna de eerste tijd met een grote boog om de kip heen. De bal blijft zijn favoriet! En wat is hij er behendig mee ik kan er wel uren naar kijken, zo leuk! Ondanks de nare ontdekking dat Roza het vruchtje verloren was zorgde Pelle weer voor een glimlach op mijn gezicht! En zo moet het zijn….

Vorig artikelMarja Jonkers: ‘Na diep dal is mijn merrie Isa nu Ster en geselecteerd voor de Overijsselse kampioenschappen.’
Volgend artikelFokkers Marten en Alie Wiersma: ‘Doel is Preferente merrie’.