Blog Ester: rondje Rhino en Influenza

Nu alle paarden bij ons op stal weer zijn geënt tegen Rhino en Influenza was het natuurlijk ook tijd om de enters Nine, Maike en Nynke te enten. Ze zijn inmiddels 18 maanden oud en Nynke bijna 20 maanden. Vanaf het afspenen lopen ze in een prachtige kleinschalige opfok van onze vriendin René. Nadat Hessel en ik klaar waren met het stalwerk gingen we richting René. Het was alweer een tijdje geleden dat Hessel de enters had gezien dus hij was best nieuwsgierig naar ze. Hessel zette zijn artsentas achter in de mini en nam plaats naast mij. Daar gingen we, het was koud maar de zon scheen. Onderweg vertelde ik honderduit over de enters. Hoe trots ik op ze was maar vooral hoe braaf ze altijd zijn. Ik oefen regelmatig met Nine de basis dingen zoals halster om/af, meelopen aan het touw, stilstaan etc. Voordat ik het wist reden we de oprit op. Enthousiast sprong ik uit de auto en was heel nieuwsgierig wat Hessel van ze vond. René stond ons al op te wachten en met zijn drieën liepen we naar de inloopstal. Intussen was het weer compleet omgeslagen, de zon was verdwenen en er was een snijdende wind op komen zetten. Ik riep Nine nadat ik zag dat ze niet in de inloopstal stond maar in het land. Hé ze lopen in een nieuw stukje land. ‘Ja’,0 zei René. ‘Ik heb ze gisteren een nieuw stuk gegeven maar of dat nou zo handig was….’

Vrolijke bokkesprongen

Dapper liep ik op Nine af en zag al dat ze alle drie heel fris waren. Het lukte me nog net om haar halster om te doen en vervolgens gingen ze er met zijn drieën vandoor. Het was duidelijk dat ze er vandaag geen zin in hadden. Pffff …..dat heb ik weer. Zit ik altijd zo enthousiast aan Hessel te vertellen hoe keurig we ze hebben opgevoed en hoe makkelijk ze nog steeds zijn. Nou van die hele opvoeding was niks meer te merken op dit moment. Met vrolijke bokkesprongen vlogen ze door het land, ik zag Hessel in een ooghoek al met gefronste wenkbrauwen kijken. We lokken ze de paddock in zei ik tegen René. Dan kunnen we ze vast wel pakken. Dit werkte en al gauw kon Hessel ze enten. ‘Ik zie het al wat hebben jullie de enters goed opgevoed’, zei Hessel gekscherend. Ik keek René aan en hoorde mezelf zeggen, dat doen ze anders nooit… Maar goed ook weer een goede leer voor ons. Waarschijnlijk hadden jullie moeten wachten met het verweiden, nu waren ze helemaal fris en het weer werkte ook niet echt mee. ‘Maar eerlijk is eerlijk ze zien er heel goed uit’, zie Hessel. Nou ja, weer wat geleerd dacht ik bij mezelf…

Op naar Pelle!

René zwaaide ons uit en daar gingen we op weg naar de volgende stop. We moesten nog even langs Marieke, de dochter van Hessel, om haar wormenspuiten te brengen. Dit was een hele leuke stop, en niet alleen omdat het altijd gezellig is bij Marieke, maar bij Marieke staat Pelle!! Zij heeft ons hengstveulen van afgelopen jaar gekocht. Hij is inmiddels een half jaar en doet het heel goed. Zelfs bij de hoefsmid heeft hij geen kik gegeven en stond mooi rustig vast en had zoveel geduld dat hij ook zijn hoefjes nog even liet invetten. Ik liep direct naar het land. ‘Pelle’, riep ik en hij hoorde het direct. De oortjes kwamen erop. Prachtig hoe hij eraan kwam. Eenmaal dicht genoeg bij mij sloeg ik mijn armen om zijn hals en Pelle legde zijn hoofd over mijn schouder zoals hij dat altijd deed. Wat een heerlijk gevoel en wat geweldig om te zien hoe goed hij eruit ziet. Hij heeft het maar getroffen bij Marieke.

Van grondwerk weer in het tuig

Het was al aan het einde van de middag toen we weer thuis het erf opreden. ‘We pakken Roza nog even, het is alweer bijna een jaar geleden dat ze voor de wagen heeft gelopen. Woensdag wil ik een begin maken met het driespan en daar kan Roza ook mooi in meelopen’, zei Hessel. Dat is goed, zei ik. Dat kan nog net voordat het donker wordt. Roza is onze 16-jarige Stermerrie en is en bijna 4 maanden drachtig van Jehannes 484 Sport. Ik liep op haar box af en opende de deur. Roza kwam er enthousiast aan en stak haar neus naar voren zodat ik haar halster om kon doen. Ik stak mijn hand iets omhoog en zei zacht….terug. Roza stapte braaf twee passen naar achteren. ‘Goed zo meisje’, zei ik en beloonde haar, samen liepen we naar de poetsplaats. Wat een verschil met drie maanden geleden. Ik heb een hele tijd niks met haar gedaan omdat ze in mei haar veulen Pelle heeft gekregen. Hierdoor was ze toch wat onrustig geworden, als ik iets van haar vroeg was het al gauw een beetje paniek en wou ze het liefst weg. Ik ben daarom helemaal opnieuw met haar begonnen. Om de dag doen we grondwerk en, wat een verschil. Ze vindt het werk enorm leuk en pakt het heel snel op, nu kan je weer veilig met haar werken. In een paar tellen had Hessel haar opgetuigd en mende hij haar door de stal. ‘Ja we kunnen naar buiten’, zei Hessel. ‘Eerst even in de bak en dan op de weg.’ Braaf liep Roza door de bak en liet zich perfect sturen. ‘Roza drafffff’, riep Hessel, maar Roza reageerde niet. Nogmaals hoorde ik Hessel zeggen drafffff, maar helaas weer niks… Roza drafff, zei ik vanuit het midden van de bak. En daar ging ze in een mooi drafje met een verbaasde Hessel in hetzelfde tempo erachteraan.

Gewend aan stemhulp

Ik moest vreselijk lachen, Roza was zo gewend geraakt aan mijn stem in de afgelopen maanden dat ze alleen op mijn stemhulp reageerde. ‘Het moet niet gekker worden’, zei Hessel met een glimlach op zijn gezicht. ‘Kijk hier heb je de leidsels dan ook.’ Trots stuurde ik haar door de bak terwijl Hessel het van een afstandje tevreden stond te bekijken. Wat een geweldig gevoel om zo’n band op te kunnen bouwen met een paard, dat ze met hele kleine commando’s doen wat je vraagt. En ook al sta ik tot mijn enkels in het water, snijdt de wind in mijn gezicht en ben ik kletsnat van de regen. Op mijn gezicht heb ik een grote glimlach door dit soort momenten….

Vorig artikelEerste bezichtiging dag 5: livestream vrijdag 3 december
Volgend artikelEerste Bezichtiging dag 5 : 16 hengsten door