Blog Ester: van vertrouwen naar beleren en verder dromen

Afgelopen week was het eigenlijk een week van opleiden. Onze Stermerrie Roza fan de Kromme Jelte ben ik weer aan het oppakken. Roza is op haar derde zowel onder het zadel als aangespannen beleerd en daarna ingezet als fokmerrie. Inmiddels is ze 16 jaar en drachtig van haar 13e veulen. Toen Hessel en ik haar een paar jaar geleden kochten kende ze eigenlijk niks. Wat jammer, dacht ik. Zo’n mooie merrie daar moeten we wat mee. Toen ze in mei 2019 een prachtig hengstveulen Jobke NP fan de Hesterhoeve op de wereld had gezet, begon het bij mij al te kriebelen.

Van rustig tot te snel

Het duurde dan ook niet lang voordat ik begon met grond- en longeerwerk met haar. Wat was ze braaf. Zo braaf dat het tijd was om er voor het eerst op te gaan zitten. Terwijl Hessel haar vasthield zette ik mijn voet in de beugel en ging aan één kant van het zadel hangen. Hier reageerde ze goed op. Na dit een paar maar herhaald te hebben sloeg ik mijn been voorzichtig over het zadel. Ook dit ging goed. We kunnen wel voorzichtig stappen, zei ik tegen Hessel die mij nog een beetje bezorgd aankeek. Maar ook dit ging perfect en voordat ik het wist reden we al los door de bak met vrolijke Jobke er naast.
Een paar maanden ging het perfect tot die éne zaterdag. Het was inmiddels november. Het was een koude mistige dag en eigenlijk was het al veel te laat in de middag om nog te gaan rijden. Achteraf denk ik hoe stom kon ik zijn om toch nog even “snel” Roza te willen rijden. Roza merkte dat ik gehaast was en ik zag dat ze gespannen was en ondanks dat stapte ik toch op. Ik zat nog niet in het zadel en merkte hoe gespannen ze was, voordat ik het wist galoppeerde ze vanuit stilstand weg. Daar gingen we. Ze pakte het bit vast, wat was ze sterk. Ik voelde direct dit gaat niet goed. Rustig blijven Es, ze moet op de volte dat is de enige manier om haar terug te krijgen. Maar ook dat lukte niet echt de volte bleef te groot waardoor ze haar snelheid hield. Toen ze er vervolgens ook nog bij ging bokken en ineens van de volte naar rechts sprong, werd ik gelanceerd. Binnen een seconde lag ik op de grond maar voel mijn gevoel duurde mijn “vlucht” een eeuwigheid. Gelukkig bleef het alleen bij een zware hersenschudding en gekneusde ribben. Erger was het vertrouwen, het vertrouwen was weg…

Weer proberen

We zijn nu 2 jaar verder en toch begon het een paar weken geleden weer te kriebelen. Kom op, zei ik tegen mezelf. Je moet hierover heen, dit kan gewoon gebeuren en ergens was het mijn eigen schuld. Ik had nooit op haar mogen stappen, zo gehaast aan het einde van de dag. Een paar weken geleden ben ik weer grondwerk met haar gaan doen en dit ging perfect. Het longeren ging super en ze reageert perfect op stemhulpen. Vooral de “ho” heb ik tot in den treure geoefend. Na mijn duikvlucht leek me dit nog belangrijker. Afgelopen zaterdag was het zover. Terwijl ik haar aan de longe had, stapte Berber heel voorzichtig op haar, terwijl we natuurlijk het opstijgen eerst weer meerdere keren hadden herhaald. Eerst was ze even gespannen maar dat ebde na een paar passen al weg. Geweldig, het begin is er weer! Ik kan niet wachten om zelf weer op haar te rijden. Helaas heb ik op dit moment een hernia in de onderrug waardoor ik niet heel veel rij. Roza zou dit direct voelen dus dat zou geen goed begin zijn. Nog even geduld hebben dus.

 

Beleren voor de wagen

Wie het ook super doet is Antsje B. Antsje is een 5-jarige Friese merrie van onze vriend Geert. Afgelopen jaar heeft ze een veulen gehad en nu is het tijd om haar te beleren voor de wagen. Dit pakt ze super op. Gisteren zijn we eerst weer met haar begonnen in de lange lijnen, vervolgens hebben we Hiske als leerpaard ernaast gezet om zo in de lange lijnen aan het dubbelspan te wennen. Vorige week hadden we onze Friese ruin Wietse ernaast gezet als leerpaard. Maar toen bleek Antsje toch een echte merrie met merrie kuren. Venijnig probeerde ze Wietse te bijten waardoor deze niet geconcentreerd bleef, dus vandaar merrie Hiske ernaast. Dit hebben we nu al vele malen herhaald. Het was tijd om het koppel in te spannen voor de wagen. Ook dit ging heel goed, het lijkt erop dat Antsje het begint te begrijpen en er ook zo steeds meer plezier in krijgt. Dat is natuurlijk heel belangrijk, de spanning moet plaats maken voor ontspanning. Door vaak te oefenen zie je dat ze veel sneller in de ontspanning komt. Hessel zat geconcentreerd op de bok terwijl Geert waar nodig vanaf de grond assisteerde. Na een paar rondes in de bak gereden te hebben zei Hessel: ‘gooi het hek maar open we gaan even een stukje over het harde.’ En daar gingen ze, een mooi span Friese paarden in een rustig drafje met wapperende manen de weg op.

Van vierspan naar het…

Na enige tijd kwamen ze weer terug, Geert de eigenaar van Antsje glunderde van oor tot oor en aan Hessel’s gezicht zag ik het direct… Die heeft wat in de planning dacht ik. ‘Es, dit jaar gaat het nog gebeuren’, riep Hessel enthousiast. ‘Antsje is er klaar voor dus we gaan 4-span rijden net als vorig jaar. En als kers op de taart gaat het 6-span ook lukken!!’ Terwijl de heren samen met Fenny de paarden uitspanden maakte in koffie en dacht bij mezelf. Wat is het toch prachtig dat het Friese paard zoveel mensen gelukkig kan maken. Jong of oud, Sport of recreatief, het is een bijzondere vorm van rijkdom.

Vorig artikelNieuwe KFPS College Tour gaat van start!
Volgend artikelFeline Ster AA (Norbert 444) kampioen vaardigheid in Polen