Blog Ester: voorgoed afscheid van Jobke

Afgelopen week was een diep trieste week. We hebben afscheid moeten nemen van Jobke en deze keer voor altijd. Het meest erge wat je kan overkomen als je met paarden omgaat. Of het nu gaat om je eigen paard, je verzorgpaard, je lievelingsmanege paard of zomaar een paard die je geweldig vindt of zoals ik afscheid moet nemen van een enter die wij gefokt hebben. Afscheid nemen van een paard waar je zoveel van houdt doet heel veel pijn. Jobke NP fan “De Hesterhoeve” was niet alleen een prachtig, lief veulen. Velen kennen hem vooral omdat hij zo grappig was. Hij verdient het dan ook dat mijn Blog deze week over hem gaat.

Mijn eerste veulen

Jobke is geboren op 3 juni 2019 om 01:15 uur. Hij was voor mij mijn eerste veulen, Hessel heeft veel veulens in zijn leven gefokt maar dit was ons eerste veulen samen. Ik vond het allemaal heel spannend en kon niet wachten totdat het veulen er was. Iedere dag in de laatste week van de dracht keek ik naar het uier van onze Stermerrie Roza fan de “Kromme Jelte” of ik al verandering zag. Hessel zei: ‘Je kijkt het veulen er bijna uit.’ Maar eindelijk was het dan zover. Zondagmiddag begon Roza te kegelen (drupjes melk aan de spenen). Vanaf dat moment hebben we haar in de bak gezet en bleven haar op afstand observeren. De rest van de dag gebeurde er weinig totdat iedereen naar bed ging. Ik ging nog even afruimen en ging vervolgens nog een keer bij Roza kijken. En ja hoor, Roza was gaan liggen met haar hals plat. Haal snel Hessel en Iris (kleindochter van Hessel), riep ik tegen Henk mijn vriend. Hessel stond binnen een minuut naast mij en met elkaar keken we hoe het veulen geboren werd. Oh…. wat ben je mooi, ik hou nu al van je waren mijn eerste woorden terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Een prachtig hengstveulen!!

Grappige Jobke

De volgende dag liep Jobke al dapper naast zijn moeder in de bak. Ik was natuurlijk heel veel bij hem, al was het alleen al om naar hem te kijken ik was zo trots als een pauw. Wat een prachtig, sterk, lief veulen. Na een paar dagen hadden we al een hele band opgebouwd en Job begon zijn eerste “gekke bekken” te laten zien. Toen dacht ik nog, ach wat lief dat flemen. Maar ik kwam er al gauw achter dat hij het vooral deed als hij mij zag. Hij was natuurlijk het enige veulen en zag mij al gauw als speelvriendje. Hij was gek op zijn bal, hij apporteerde zelfs! Maar ook stond hij soms zomaar in het land de “verplichte onderdelen” van de dressuur te oefenen, tenminste zo leek het. Ik maakte hier natuurlijk foto’s van en plaatse deze in de Friese paarden groep op Facebook. Jobke werd hierdoor ongekend populair. Jobke is door zijn grappige gedrag en omdat het ons eerste veulen samen was het boegbeeld van onze Fokstal Friese paarden “De Hesterhoeve” geworden. En dankzij Jobke werd ik door de Phryso benaderd om een Blog te gaan schrijven over onze stal en veulens. Hij is voor ons zoveel meer als gewoon een veulen. Het kon allemaal niet mooier.

Op zoek naar een koper

Jobke werd groter en Hessel en ik hadden, voordat Jobke was geboren, afgesproken dat we een hengstveulen niet zouden houden. Toen ik hem opgaf voor de keuring had ik dan ook aangekruist dat hij te koop was zodat dit in het programmaboekje achter zijn naam stond. Eenmaal op de keuring liepen we na afloop nog even rond, want wie weet zouden we een koper treffen. Tot mijn grote schrik zag ik Hessel staan praten met iemand die veulens koopt voor Mexico. Dat moest maar niet, dan zie ik hem nooit weer! ‘Kom Hessel, we moeten gaan de paarden staan op de trailer en die moeten naar huis.’ De volgende dag heb ik een advertentie gemaakt en geplaatst op marktplaats. Ik denk dat ik daar langer mee bezig ben geweest dan de snelheid waarmee de reacties binnen kwamen. En dat waren er veel heel veel…

Syndroom van Wobler

De eerste die reageerde voelde ook direct goed. Binnen een paar dagen kwamen ze kijken en ik zag dat ze net als ik verliefd waren op Jobke. Dit was wat ik zocht, Jobke kreeg een prachtige plek en had een nieuwe super lieve eigenaresse gevonden. Jobke ging op 4 oktober 2019 naar zijn nieuwe huis. Het was slikken maar ik wist dat hij goed terecht kwam dat maakte het een stuk makkelijker. Alles ging goed, Jobke kwam in een mooi veulengroepje en deed het goed. Totdat ik afgelopen juni een telefoontje kreeg van zijn eigenaresse. Jobke was uit het land gehaald en had de diagnose Syndroom van Wobler gekregen. Vanaf dat moment is er alles aan gedaan om hem te laten herstellen. Helaas heeft dit niet geholpen en verslechterde de situatie van Jobke en kreeg ik vorige week het bericht dat de eigenaresse in overleg met de artsen de vreselijk moeilijke beslissing had genomen om hem in te laten slapen.

Afscheid

Afgelopen vrijdag was het zover, met een knoop in mijn maag reed ik naar de kliniek. Nadat ik me bij de balie gemeld had mocht ik doorlopoen. Box 19 daar staat hij, hoor ik de receptioniste nog zeggen. Ik voelde dat ik sneller ging lopen, en toen ik de hoek om kwam zag ik hem direct en hij mij ook. Snel opende ik zijn box en sloeg mijn armen om zijn hals! Hij was nog net zo knuffelig en aanhankelijk als dat hij altijd was. Na een tijd van knuffelen sloeg ik mijn armen om zijn hals, drukte mijn gezicht tegen hem aan en snoof nog één keer zijn heerlijke geur op. Je blijft de mooiste en ik blijf altijd van je houden, wat ga ik je verschrikkelijk missen. Met pijn in mijn hart sloot ik de box achter me en keek nog één keer in zijn grote lieve bruine ogen. Met tranen over mijn wangen streek ik met mijn hand nog één keer over zijn neus en fluisterde: dag boef, dag lief ik ga je nooit vergeten…Jobke mocht slechts zestien maanden oud worden. Wat overblijft zijn de prachtige herinneringen en geweldige foto’s van Jobke, ze zullen nog vaak voor een glimlach op mijn gezicht gaan zorgen.