Blog Ester: Wiebe op soort van ‘Nike Air Max’-ijzers

Afgelopen woensdag was het zover. Mijn 14-jarige ruin Wiebe liep al drie weken wisselend kreupel rechtsvoor. De ene dag was het erger dan de andere en er zaten zelfs dagen bij dat hij niks liet zien. Vanaf het moment dat ik hem drie weken geleden zo uit het land haalde, heb ik hem rust gegeven om te kijken of het daar beter van zou worden. Hessel (gepensioneerd dierenarts) heeft hem meerder keren onderzocht maar ook hij kwam er niet uit. ‘Ik weet het niet Es’, zei Hessel. ‘Hij heeft nu voldoende rust gehad, dat wil zeggen geen boxrust maar in het land zodat hij wel voldoende beweging kreeg wat weer goed is voor de doorbloeding in de hoeven en voor het algehele gestel van het paard. We moeten maar naar de kliniek.’
Hessel had gelijk, het heeft nu lang genoeg geduurd en eigenlijk verslechtert het alleen maar. Ik had Wiebe goed geobserveerd zodat ik zoveel mogelijk informatie door kon geven aan de kliniek. Onze bevindingen waren dat hij vrij goed liep in het land en op een zachte bodem. Zodra hij op het harde kwam liep hij rechtsvoor kreupel. Een hoefzweer had Hessel na onderzoek uitgesloten. Duidelijk belastingkreupelheid.

Naar de kliniek

‘1 september om 15:30 uur het staat genoteerd’, hoor ik de receptioniste nog zeggen. Vanaf dat moment voel ik de spanning iedere dag een beetje toenemen. Natuurlijk was ik blij dat hij al snel in de kliniek terecht kon en dat we eindelijk duidelijkheid zouden krijgen. Maar hoe dichter we bij woensdag 1 september kwamen, hoe meer zorgen ik me maakte. Het zou toch wel weer goed komen? Wat als hij pijn houdt en er niks aan gedaan kan worden? Dat wil ik natuurlijk niet voor Wiebe, maar stel dat het zo is, wat dan? Pfff…. niet aan denken! Geen paniek, eerst de kliniek afwachten en zo sprak ik mezelf moed in. Na een slapeloze nacht was het dan zover. Berber had vrij genomen zodat we met zijn drieën naar de kliniek in Wolvega konden zoals we dat altijd doen als er wat met onze paarden is. Ik haalde Wiebe uit zijn stal en voordat ik het wist waren we onderweg. Het moment van de waarheid kwam dichterbij.

Röntgenfoto’s

Eenmaal aangekomen in de kliniek en ik Wiebe had aangemeld, waren we al snel aan de beurt. De arts liet hem eerst op het harde in de longeercirkel lopen vervolgens in de zachte longeercirkel. Wiebe liep in beide niet goed, maar liet het vooral op het harde heel erg zien. Na nog een aantal onderzoeken was het tijd om foto’s te maken. Terwijl wij plaats mochten nemen in de wachtkamer zag ik Wiebe nog net het hoekje omgaan de röntgenkamer in. Terwijl we daar zaten te wachten flitste er van alles door mijn hoofd. Vaag hoorde ik Hessel en Berber praten op de achtergrond, ik kreeg niet eens mee waar ze het over hadden maar zei af en toe blijkbaar maar iets terug op de automatische piloot. Mijn gedachten waren bij Wiebe, wat als….De minuten leken wel uren en stilzitten lukte ook niet meer. Al ijsberend liep ik door de ruimte totdat de deur openging. Jullie mogen meelopen’, hoorde ik de assistente zeggen.

Verbening van het hoefkraakbeen

Daar stond Wiebe midden in de röntgenkamer met achter hem op het beeldscherm de foto’s. ‘Het is duidelijk’, zei de arts. Op de foto’s is duidelijk te zien dat Wiebe in beide voorhoeven verbening van het hoefkraakbeen heeft. Dit ontstaat als de beide kraakbeenderen op de takken van het hoefbeen verharden door kalkafzetting. Normaal zijn de hoefkraakbeenderen zeer sterk en veerkrachtig en heel beweeglijk. Een gezond kraakbeen heeft geen kalkafzetting. Een goede bewegelijkheid van deze hoefkraakbeenderen is van grote betekenis voor het hoefmechanisme en daarmee ook voor een goede doorbloeding van de ondervoet en een goed schokdemping. Terwijl ik de arts aanhoorde keek ik vluchtig naar Hessel en Berber en zag bij hen ook een stukje opluchting. Natuurlijk weet ik dat dit niet goed en niet te genezen is, maar we kunnen er wel iets aan doen zodat hij geen pijn meer heeft en ik hem weer recreatief kan gebruiken. Deze aandoening komt vaak voor bij Friese Paarden en is ook gerelateerd aan de leeftijd. Je ziet het vaak ontstaan boven de 12 jaar. Ook speelt erfelijkheid hier een rol in. Daarnaast zie je het vaak bij paarden die veel op de weg lopen of overbelast worden in de training. Dat laatste is niet aan de orde, Wiebe is mijn maatje en gebruik ik puur recreatief nooit te lang en te veel en op buitenrit loopt hij niet op het harde. Ik wijd het dan ook maar aan zijn leeftijd, aanleg en erfelijkheid.

Pijnbestrijding en speciale ijzers

En nu? Zei ik. De dierenarts stelt voor om beide gewrichten in te spuiten met Hyaluronzuur, een kunstmatige gewrichtsvloeistof om het gewricht te smeren zeg maar. Daarnaast gaan we speciaal beslag aanmeten met Pur, dit geeft een verend effect. Deze combinatie met daarnaast twee weken pijnstillers moet ervoor zorgen dat hij weer goed loopt en geen pijn meer heeft. Laat hem ondertussen lekker in het land lopen en pak hem daarna weer rustig op. Wat een opluchting!! Er is een pijnbestrijdingsplan en met een beetje geluk kunnen we nog heel lang samen van elkaar genieten. Nadat Wiebe zijn injecties had gekregen mochten we weer gaan. Wat was hij braaf geweest, hij gaf geen kik en hoefde niet eens gesedeerd te worden. Opgelucht zaten we in de auto. ‘Gelukkig kunnen we er nog iets aan doen Es’, hoorde ik Hessel en Berber zeggen. Wiebe krijgt het beste beslag met Pur, zeg maar de Nike Air Max onder de ijzers en in combinatie met de hyaluronzuur heeft hij geen pijn en kan hij weer goed lopen. En als dit niet helpt gaan we terug voor verder onderzoek. Moe van de spanning maar intens opgelucht keek in naar buiten en dacht bij mezelf. Wat heb ik het toch ontzettend getroffen met Hessel en Berber. “Echte vrienden maken goede tijden beter en moeilijke tijden makkelijker.”

Vorig artikelNegen eerste premies bij veulenkeuring Ede
Volgend artikelVier eerste premies bij veulenkeuring Aldeboarn