Blog Anna: Prachtig herfstweer, geen keuringen en Remembrance Day

Waar waren we ook alweer gebleven? Weer geen keuring voor Noord Amerika, net als vorig jaar. Vanwege Covid-19. Voor fokkers is dat nogal een big deal! Het is fijn om je paarden te showen, maar een keuring is toch wel veel meer! Paarden die geprimeerd worden of opgewaardeerd, stijgen in waarde. De lineair score is enorm handig bij de hengstenkeuze. In 2020 had ik besloten om mijn merrie niet te laten dekken zodat ik haar optimaal kon trainen voor de keuring. Dit jaar kon ik het me niet veroorloven om haar nog een jaar open te laten. Ze is per slot van rekening al 6 jaar. In 2019 werd onze vereniging geen keuring toegezegd omdat er niet genoeg deelname was in ons gebied. Het is te hopen dat in 2022 de keuringen wel gewoon door kunnen gaan, want dan is het al weer 4 jaar geleden voor de fokkers hier!

Foto hierboven: Medea en Eke ‘peptalk’

Video inspectie

Omdat de keuring niet door kon gaan, kregen we als alternatief van het KFPS/FHANA de video inspectie optie immers?? Nou dat viel nog niet mee! Ik ging aan de slag, oefenen en oefenen. Studenten die video opnames maakten, met lokale voorbrengers trainen… snelle renners, sterke renners.. Maar ze doen het niet elke dag! En het is nog niet zo gemakkelijk! Het paard neerzetten voor de jury, opstellen. Al die kleine handigheidjes waar je niet eens aan denkt! Zo kwam ik erachter dat ik niet eens een goede “klap” zweep heb. En dat mijn merrie het helemaal niet nodig vindt om haar zelf te showen zonder publiek of andere “vreemde” paarden. Het show-element miste toch behoorlijk! Het is alsof de paarden het voelen wanneer ze in de kijker staan. En zeker ook als er meerdere paarden zijn. Dan gaan ze toch met wat meer bravoure door de baan! Dat geloof ik vast. En toen kregen we de video voorwaarden van het KFPS. Een prachtige instructie video. Micro chip lezen…..ja, dat wordt een probleempje. Ik heb niet zo’n ding. Om hiervoor de veearts in te huren, om bij de video opnames te zijn vond ik toch wat te gek….Dus de video keuring hebben we maar gelaten voor wat het was.

Opstellen voor de ’virtual’ jury

Dus al dat oefenen was weer voor niets?! Nou niet helemaal, onze vereniging (de Atlantic Canada Friesian Horse Association) besloot om een soort oefenkeuring te houden, a “mock inspection” zoals ze dat hier noemen. Fijn voor nieuwe leden die er geen idee van hebben hoe het eraan toe gaat op een keuring en een goede oefening voor met name diegenen die een IBOP-test willen rijden. Deze dag werd gehouden op 18 September, in PEI! We troffen het erg met het weer. Een heerlijk zonnetje en niet te warm. We begonnen ‘s morgens met de IBOP dressuurproeven. Er waren 3 deelnemers:

  • Angela met Vittoria (Vromme x Remmelt 323), een 7-jarige BBook II merrie van eigenaren James en Angelina
  • Inge met Jinte G. fan’e Rydwei (Uldrik 457 x Anton 343), een 10-jarige Stermerrie van Inge
  • Anna met Eke Fan Marksate (Walt 487 x Wikke 404), een 4-jarige Vb merrie van Medea

Inge had geregeld dat Hergen van Hall de proeven jureren kon via het internet. Dat was super. De proeven werden gefilmd en naar Hergen opgestuurd. Hij bekeek de proef, maakte aantekeningen en daarna werden de proeven in groepsverband besproken. De ruiter kon de proef tegelijkertijd met Hergen terugkijken. Dit was erg leerzaam! Het meest gehoorde commentaar was toch wel, dat een IBOP test geen dressuurproef is. En dat je als ruiter er best wat “ aanrijden” mag om de gangen van je paard zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen. Daarna hadden we een gezellige “potluck” lunch (dwz dat iedereen wat te eten meeneemt). ‘s Middags werden dezelfde 3 merries aangeboden voor de “keuring”. En Wiecke fan de Greidpleats (Tsjalle 454 X Maeije 440).

Inge met Jinte Ster

De drie veulenboek merries werden eerst gemeten. Vervolgens werden de merries voorgebracht. Mijn vader Aise (met hulp van mijn moeder Anneke) was voor deze gelegenheid onze Jury. Ze bekeken de paarden (ook via het internet) en gaven daarna uitleg over de bouw en manier van bewegen. Net als op de keuring. (Ik moest het wel vertalen, want zo goed is hun Engles nou ook weer niet, het zijn natuurlijk ook vaktermen!) Het was een super geslaagde dag, met veel trainings tips. Over het algemeen gold ook voor de paarden die voorgebracht werden, dat ze nog wat pittiger vanuit het achterbeen konden bewegen, door ze goed vanuit de hoeken, aan te laten draven. Zodat ze een beetje meer “knallen” in de baan!

Foto hierboven: James en Vittoria A

Herfstritten en Remembrance Day

Het is alweer herfst en we genieten van een prachtige Indian Summer. Heerlijk weer voor buiten ritjes. Op een van die ritjes dwalen mijn gedachten af naar een andere tijd. Een tijd tijdens de oorlog. Een tijd waarin mijn pake en andere boeren in Friesland hun paarden af moesten staan aan de Duitsers. In een klein Fries dorpje Raerd genoemd, moesten de paarden worden achtergelaten. Hoe ze dan weer thuis moesten komen zonder paard, interesseerde de vijand niks. Voor deze veehouders was het zeker een moeilijk ritje. Ook al werd er betaald voor de paarden, we weten allemaal wel dat een goed paard goud waard is. Sommige boeren wilden hun beste paard echt niet missen. En maakten het beestje met opzet “kreupel” om het uit handen van de Duitsers te houden. In Raerd werden de paarden van dat gebied bijeen gebracht om ze dan vervolgens naar een boerderij in Scharnegoutum te brengen. Daar konden de paarden eten en rusten alvorens hun reis verder ging naar alwaar de Duitsers ze nodig hadden tijdens de oorlog. Pake moest ook twee van zijn beste Friezen af staan. Ook bij pake werden twee van zijn beste Friese paarden gevorderd. Ze vielen wel op tussen de “bruinen” Het Friese paard was niet het populairste landbouwpaard. Een veelzijdig, slim paard, maar een echt landbouw paard? Nee daar waren de trekpaarden toch meer voor.


Ik vroeg mijn pake en beppe vaak over de oorlog. En over de paarden die gevorderd waren. Maar ze hadden erg veel moeite om over die gruwelijke tijd te vertellen. De angst zat diep. De nare herinneringen geëtst, zelfs jaren later. Het waren zulke angstige tijden. Mijn pake en beppe hadden onderduikers. Daar stond de doodstraf op. Boerderijen werden bij nacht en dag overvallen en doorzocht. Je was je leven nooit zeker. Friesland werd voor het grootste gedeelte voor de honger winter gespaard. Er kwamen mensen helemaal lopend over de afsluitdijk vanuit Zuid Holland om eten. Ook bij pake en beppe. Gelukkig zijn de onderduikers nooit gevonden. Jaren later kregen mijn grootouders nog bedankbrieven. Hier is het straks Remembrance Day, op 11 november. Dan worden alle oorlogsveteranen herdacht. Net als 4 Mei in Nederland. Een belangrijk iets. En zoals ze hier zeggen, Lest we forget, opdat wij niet vergeten!

Vorige blogs:

 

Vorig artikelDruk subtop weekend : Bennie en Joey eerste, Renske Carmen Sport Elite
Volgend artikelWebinar JongKFPS: De wonderlijke werking van de (medicinale) bloedzuiger