Praktijkverhaal: als het veulenen niet wil vlotten

Ondanks het vertraagde geboorteproces startte het veulen gelukkig vlot op. Foto: Marije de Jong

Midden in de nacht ging tijdens de weekenddienst de telefoon bij dierenarts Ids de Boer. Er werd gebeld over een Friese merrie die aan het veulenen was. De eigenaar was behoorlijk bezorgd, de merrie was ongeveer tien minuten regelmatig actief aan het persen, maar het veulen kwam nog niet zo snel, wel was er al een vruchtblaas en een voetje zichtbaar. De Boer gaf aan dat ze de merrie het beste in de benen konden helpen, terwijl hij zich snel zou aankleden en hun vervolgens in de auto onderweg weer op zou bellen.

Afwijkende ligging

De eigenaren bleken enkel de vruchtblaas en een hoefje te hebben gezien, ze hadden nog niet durven voelen. Met wat aanwijzingen wilden ze dat eventueel wel proberen. Op telefonisch advies van De Boer bandageerden de eigenaren eerst snel de staart en vervolgens wasten zij de vulva van de merrie en hun handen goed schoon. Daarna konden ze met glijmiddel op hun handen voorzichtig gaan voelen. Doordat de merrie in de benen was gekomen, was het veulen weer wat dieper terug in de buik gezakt. In het bekkenkanaal voelde de eigenaar al vrij snel een beentje en ook het hoofdje, het tweede beentje was echter niet te voelen terwijl deze normaal wel ook ter hoogte van het hoofdje zou moeten liggen.

Verlostouwtjes

Vijftien minuten later was De Boer ter plaatse om direct de positie van het veulen te bepalen. Eén van de twee beentjes bleek inderdaad niet goed te liggen. Het tweede beentje lag niet gestrekt maar lag gebogen bij de carpus (voorknie). Ids de Boer zegt: ‘Voor de repositie van het veulen heb ik eerst een touwtje gedaan aan het been wat wel goed lag, daarna voorzichtig het veulen nog iets dieper terug geduwd in de baarmoeder waarna ik het tweede beentje weer opgezocht. Vanuit de voorknie ging ik op zoek richting het hoefje, deze kon ik gelukkig relatief gemakkelijk lokaliseren en voorzichtig mee richting het bekkenkanaal geleiden waardoor die kwam te liggen zoals het hoort. Toen kon ook om dit beentje een verlostouwtje geplaatst worden’.

Blij met hengstveulen

Door voorzichtig wat te trekken aan het veulen kreeg de merrie snel weer extra persdrang waardoor ze ook weer wilde gaan liggen. Ondanks het vertraagde geboorteproces startte het veulen gelukkig vlot op; het ademde en begon ook al vrij snel te bewegen en het hoofdje op te tillen. ‘Door onder het staartje te gluren wisten we dat het een hengstveulen betrof, hetgeen de eigenaren ook gehoopt hadden,’ aldus De Boer.

Lees het volledige praktijkverhaal van drs. Ids de Boer in Phryso maart